Pik
Pik Pik!
Wolno
otworzyłam oczy i wyłączyłam budzik. Rozciągnęłam się na
łóżku i podeszłam do kalendarza który wisiał na
ścianie mojego niebieskiego pokoju. Data była zamazana na czarno.
To oznaczało jedno, dziś są moje urodziny. Westchnęłam głośno
i wyciągnęłam z szafy czarne rurki i niebieską bluzę z napisem
,,fuck you”. Nienawidzę moich urodzin. Naprawdę. Może wydaje się
to dziwne ale niestety tak jest. Zawsze 4 grudnia myślę cały czas
o ojcu. Co robi, gdzie jest, jak wygląda. Wolno poszłam do łazienki
i wykonałam poranną toaletę. Ubrałam wcześniej przygotowane
ubrania. Na twarz dałam troszkę pudru i lekko podkręciłam rzęsy
czarną maskarą. Włosy spięłam w luźnego koka i zeszłam po
drewnianych schodach do kuchni. Na blacie zauważyłam małą żółtą
karteczkę a obok talerz pełny naleśników z czekoladą.
Przeczytałam na głos treść kartki.
,,Kristin!
Wszystkiego
najlepszego z okazji urodzin! Przepraszam, że jesteś sama ale
musiałam pojechać do biura. Nie martw się gdy nie będę odbierać
bo muszę wyłączyć telefon. W ramach rekompensaty Twoje ulubione
naleśniki. Będę późnym wieczorem. Kocham Cię i całuję.
Mama
xx”
Uśmiechnęłam
się i jedząc naleśniki patrzałam na jakiś serial o miłości.
Egh. Bzdety. Szybko zjadłam i włożyłam talerz do zmywarki.
Poszłam do siebie do pokoju i położyłam się na łóżku.
Spojrzałam na wyświetlacz mojego telefonu. Zobaczyłam jedną
wiadomość.
,,Od
Rebecca
Cześć
kochanie!
Wszystkiego
najlepszego z okazji urodzin! Zdrowia, szczęścia i przystojnego
chłopaka! Wpadnę do Ciebie koło 13. Teraz muszę zafarbować
włosy. Do zobaczenia stara dupo! :* „”
Kolejne
farbowanie włosów? Ciekawe na jaki kolor. Może znów
na niebieski? Odłożyłam telefon na biurku. Wzięłam do ręki
gitarę. Po chwili dzięki moim palcom gitara wydała przepiękny
spokojny dźwięk. Zaczęłam cicho śpiewać. Uwielbiam grać na
gitarze. Dzięki temu zapominam o wszystkich problemach i o całym
świecie. Jestem tylko ja i muzyka. Po jakiś czasie odłożyłam
gitarę na swoje miejsce. Wyciągnęłam z biurka laptopa i
załączyłam facebooka. No tak. Pełno życzeń. Ehh. Przejrzałam
jeszcze parę innych portali społecznościowych i wyłączyłam
laptopa. Po dużym oknie zaczęły spływać malutkie krople deszczu.
Było ich coraz więcej i więcej. Zastanawiałam się nad moim snem.
Dzisiaj miałam bardzo dziwny sen. Śniła mi się duża liczba 18.
Wokół niej były jakieś odgłosy śmiechu i płaczu. Nic z
tego nie rozumiem. To coś znaczy? A może to zwykły sen? Z
rozmyśleń wyrwał mnie dźwięk pukania do drzwi. Szybko wstałam i
poszłam otworzyć drzwi. Zobaczyłam tam moją przyjaciółkę.
Co oznacza, że już jest 13! Przytuliłyśmy się na powitanie. O
dziwo dziewczyna miała ten sam kolor co wcześniej, czyli różowy.
Poszłyśmy do kuchni. Rebecca usiadła na blacie a ja zaczęłam
robić nam herbatę.
-Kristin-
Usłyszałam po chwili. Odwróciłam się robiąc pytający
wzrok.
-Bo.....Mogłabym
zostać dzisiaj u Ciebie na noc?- Powiedziała bardzo cicho i
spuściła głowę. Ja wiedziałam o co chodzi. Szybko ją
przytuliłam. Rebecca ma od pewnego czasu bardzo duże problemy
rodzinne. Jej ojciec odkąd stracił pracę zaczął pić oraz bić
dziewczynę i jej matkę. Nie raz dziewczyna miała podbite oczy,
liczne zadrapania i siniaki. Raz mi nawet powiedziała, że jej
ojciec próbował ją wykorzystać. To był bardzo dobry
człowiek. Zawsze uczynny i miły. Traktował mnie prawie jak córkę.
Zawsze jak byłyśmy u dziewczyny w domu wygłupiał się z nami i
zawsze ale to zawsze robił nam gorącą czekoladę z bitą śmietaną.
Co alkohol potrafi zrobić z człowiekiem. Po chwili odsunęłam się
od dziewczyny i powiedziałam, że może zostać. Dla mojej mamy
nigdy nie było w tym żadnego problemu. Poszłyśmy do salonu i
oglądałyśmy jakąś komedię. Około godziny 18 usłyszałyśmy
dźwięk telefonu dziewczyny.
-Kto
znowu- Warknęła dziewczyna i leniwym krokiem podeszła do kurtki i
wyjęła z niej mały biały telefon. Poczułam zimne powietrze. No
tak okno jest uchylone. Pocierając o siebie dłonie podeszłam do
okna by je zamknąć. Na dworze było paskudnie. Nie dość,że
ciemno i zimno to jeszcze na dodatek była mgła przez którą
zobaczenie czegokolwiek było wręcz niemożliwe. Wiało i padał
śnieg.
-Kristin!-
Usłyszałam wrzask przyjaciółki.
-Co
się stało?- Powiedziałam idąc w jej kierunku.
-Dzwonili
ze szpitala!- Krzyknęła ubierając buty. Stanęłam jak wryta. Że
co?! Nie puszczę jej samej. Zrezygnowana szybko ubrałam się i
zamknęłam dom. Na dworze było jeszcze gorzej niż się
spodziewałyśmy. Śnieg sypał nam w oczy przez co nic nie
wiedziałyśmy. Mgła również nie poprawiała widzialności.
Jednak wtedy najważniejsza była mama Rebeccki. Po około 20
minutach wpadłyśmy do szpitala. Całe mokre i ziębione
podbiegłyśmy do recepcji.
-Dobry
Wieczór! W czym mogę- Zaczęła starsza pani. Jednak moja
przyjaciółka jej przerwała.
-Elena
Richardson! Z wypadku co z nią?!
-A
tak. To jedna kobieta z wypadku. Oby dwie kobiety są właśnie
operowane. Naprawdę. Paskudna pogoda. Bardzo dużo wypadków.
Biedni ludzie. Najlepiej nie wychodzić z domu. Usiądźcie i
poczekajcie na lekarza- Powiedziała kobieta ze współczuciem
w oczach wskazując na krzesła. Usiadłyśmy. Rebecca od razu
złapała się za głowę nic nie mówiąc. Byłam w szoku. Ona
pewnie też. Biedne kobiety. Nie wiem ile siedziałyśmy w ciszy.
Godzinę, dwie, trzy? Nie wiem. Podniosłam się i z automatu kupiłam
dwie gorące czekolady.
-Kochanie-
Powiedziałam cicho na co moja przyjaciółka podniosła głowę.
Ujrzałam jej duże,czerwone od łez oczy. Chciało mi się płakać.
Spojrzała na kubek i wymusiła uśmiech.
-Dziękuję-
Powiedziała zachrypniętym głosem który był spowodowany
tym, że bardzo dawno nie mówiła.
-Musisz
wiedzieć, że będzie dobrze. Rebecca proszę Cię nie płacz wiem
że to trudne.- Powiedziałam jąkając się.
-Łatwo
Ci mówić bo to nie twoja matka tam leży! - Krzyknęła
i pokazała na drzwi prowadzące na salę operacyjną. Wstała i do
nich podeszła. Jednak po chwili osunęła się po nich zalewając
się płaczem. Od razu do niej podbiegłam i przytuliłam.
-Przepraszam-
Wydukała i rozpłakała się jeszcze bardziej. Ja tylko głaskałam
ją po plecach próbując ją uspokoić. Nie wiem jak długo
byłyśmy w uścisku. Spojrzałam na telefon 22.30. Spróbowałam
zadzwonić do mamy. Nie odbierała. Może jeszcze jest w biurze
dlatego nie odbiera? Miałam nadzieję, że to prawda. Rebecca
usiadła na krześle i wydzwaniała do taty i Jacka. Niestety żaden
nie odbierał. Mogłam się tego spodziewać. Na Jacku nigdy nie
mogła polegać a jej tata pewnie jest w jakimś klubie. W końcu z
sali operacyjnej wyszedł lekarz. Rebecca od razu zerwała się z
krzesła.
-Co
z mamą? Elena Richardson??- Wydukała cała trzęsąc się. -Posłuchaj dziecinko. Na dwóch salach były operowane dwie kobiety w wypadku. Niestety nie wiemy która to Twoja mama. Musimy przejrzeć rzeczy osobiste. Pomożesz nam w tym?- Powiedział lekarz bardzo spokojnie.
-Tak oczywiście.- Dziewczyna poszła razem z lekarzem. Czekałam
około pół godziny na dziewczynę. Gdy zobaczyłam ją na
początku korytarza szybko do niej podbiegłam.
-No
i co?!- krzyknęłam.
-Moja
mama żyje!- Powiedziała jednak bez entuzjazmu.
-Nie cieszysz się?- Zapytałam zdziwiona.
Witam Was kochani!!!!! :)
Po pierwsze chciałam Was baaaaaardzo przeprosić za to, że pierwszy rozdział pojawia się dopiero teraz. Jednak, że po burzy zostałam odcięta od internetu. Bardzo Was przepraszam. Mam nadzieję, że to już się nigdy nie powtórzy. Jakie wrażenia po pierwszym rozdziale?? Napiszcie mi swoją opinię baaaaardzo proszę :) Rozdział drugi powinien pojawić się za klika dni. Ah! Dziękuję za 100 wyświetleń! <3
Kocham Was.
